Bloğumda Ocak 2014’te yazarın Pastoral Senfoni adlı romanını paylaşmıştım. Bu sefer, Kadınlar Okulunu sizlerle paylaşmak istiyorum. Ama önce, yazarımızı hatırlayalım.
Andre Gide, 1869-1951 yılları arasında yaşamış, çağdaş Fransız romancılarından biridir. 1947’de Nobel Edebiyat Ödülü’nü kazanmıştır. Türkçeye çevrilen önemli eserleri arasında Batak, Kalpazanlar, Dar Kapı, Kadınlar Okulu ve Dostoyevski bulunmaktadır.
Babası bir hukuk profesörü, annesi ise çok zengin bir aileden gelerek mezhep değiştirip sonradan Protestan olmuştur. Bu durum, Gide’nin hayatında farklı iki dünya arasında ikilemler yaşamasına sebep olmuştur.
Kadınlar Okulu, 1894-1936 yılları arasında Fransız burjuva bir ailenin üç bireyinin bakış açısından günlük tadında yazılmış bir romandır. Kendini adeta dünyanın merkezinde gören bir adam, eşinin ve evliliğinin üzerinden kendini tamamlamaya çalışan bir kadın ile anne ve babasının farklı ahlak ve dünya görüşleri karşısında daha çok annenin tavrına yakın yetişen genç bir kızın anlatımından oluşuyor.
Geçen yıl alıp ancak okuyabildiğim bu eseri, keşke daha önce okusaydım dedirten kitaplardan biri oldu. Sıkılmadan akıcı bir şeyler okuyayım, biraz da içinde kaybolayım diyorsanız, Kadınlar Okulu‘nu okumanızı kesinlikle öneririm.
Yazarın okuyacağım bir sonraki kitabı da herhalde Kalpazanlar olur.
Kitaptan Alıntılar:
- Tüm bu yazdıklarım saçma, biliyorum; ama bana bu tümceleri yazdırtan duygu öyle değil. Robert’le evlenmekle bağımsızlığımdan el çekmeyi çok doğal buluyorum (babamın istememesine karşın onunla evlenerek bağımsızlığımı gösterdim) ama hiç değilse her kadın kendine uygun gelen tutsaklığı seçmekte özgür olmalı. (s.44)
- …..karşımızdakini olduğu gibi görmeyip tanrılaştırmak, sonra karşımızdaki böyle bir tanrı olabilirmiş de olmuyormuş gibi ona kızmak. Öte yandan, ben de ilkin Eveline’i olduğu gibi görmüyordum. Neydi Eveline? Kendi bile bilmiyordu. Benim sevdiğimdi. Beni sevdiği sürece benim tanrıçama benzemeye çalıştı, kendisine bulunduğunu sandığım, kendisinin de benim hoşuma gideceğini bildiği erdemlerle süslendi. Beni sevdiği sürece, kendi kendini tanımak isteği duymadı; benimle kaynaşmaktan başka bir dileği yoktu. (s.93)
- Ne çürük bir temele dayanıyormuş aşkım! Zamanında bunun bilincine varabilseydim, hastalığı engellemek için önlemler alabilir, daha çok boyun eğiş isteyebilirdim. İlk olarak kendim okuyunca hain tehlikelerini daha iyi görebileceğim kimi kitapları yasaklayabilirdim. (s.102)
